Kinhin

26Apr12

Bijdrage van Leo van Nieuwenhuijzen
Een hardloopwedstrijd is voor mij de mogelijkheid wat dieper te gaan dan tijdens training en -perfectionist zijnde- een mogelijkheid om te zien of ik mijzelf kan verbeteren. Daarom had ik mij ingeschreven voor een 5km wedstrijd ´Rondje Millingen´, afgelopen zondag. Middenin het kleine dorp jogten, rekten en strekten hardlopers van verschillende leeftijden als warming up, allen herkenbaar aan de uniforme kleding van zwarte, strakke broeken, witte gympen en kleurige t-shirts.
Na het ophalen van het startnummer sloot ik me aan bij het rekken en strekken en begon ik toch wat wedstrijdspanning te voelen: “Ga ik toch niet te hard van start? Kan ik mijn streeftijd van 20 minuten halen?”. Zo maak ik mijn wedstrijd meer een mentaal dan lichamelijk.
Het startschot kwam dan ook als een verlossing; Iedereen gaat en ik ga mee. Ik hou de eerste tweehonderd meter het tempo van de anderen aan, maar ga dan toch versnellen omdat het voor mijn gevoel te langzaam gaat, ondertussen denkend “maar ga ik dan niet al te vroeg te hard?” Bij het 1km punt geeft mijn horloge 4.07 aan, dus om voor mijn streeftijd moet ik iets gaan versnellen. Langzaamaan haal ik anderen in, mijn eigen tempo vasthoudend. Dan draait het parcours de dijk op en krijgen we de straffe wind op de kop. Mijn hoofd gaat van “het gaat niet meer, je zou nou even rustig moeten gaan”, maar gelukkig lopen er nog steeds mensen voor me die ik kan inhalen. Aan het eind komt het er niet van een sprint te maken, maar met 21nogiets heb ik lekker gelopen, mijn keel en longen doen deze keer geen pijn en ik heb mijn snelheid verbeterd.
Als ik mijn cooling-down doe spreekt een andere loper mij aan: “Ik wil je bedanken… Je haalde mij aan het begin in en omdat je net wat harder liep ben ik jou maar gevolgd.” Zo had hij zijn tijd verbeterd. Enigszins verbouwereerd bedank ik hem dat ik dit van hem mocht horen, dat ik dit voor hem heb kunnen doen, zonder te weten dat ik het deed. Ik liep mijn race en keek alleen naar de mensen voor mij. Als een kinhin hadden wij samen ieder onze eigen wedstrijd gelopen, lettend op onze voorgangers, zonder om te kijken. Gegaan, gegaan, voorbijgegaan…

Advertenties


One Response to “Kinhin”

  1. 1 Ellen

    geweldig Leo bedankt dat je dit deelt. vrgr Ellen


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: