Sesshinverslag: Een keihard kwartje

14Feb11

door Carolien

een kwartje rolt
tot het valt

soms rolt het lang
soms rolt het even
voor het valt

soms rolt het niet
maar valt het meteen

soms valt er keihard een kwartje
soms valt er een keihard kwartje

Dit gedicht schreef ik bijna 2 jaar geleden. Het heeft natuurlijk betrekking op allerlei leerpunten, conclusies en inzichten. Er was één kwartje dat lang rolde: ga ik ooit meedoen aan een sesshin? Het kan niet; geen geld, druk gezin, drukke baan, te zwaar etc. etc. En toen viel het kwartje toch. Opdracht bij de wekelijkse zen.nl-bijeenkomsten was: doe iets waarvan je dacht dat je het niet kon.

Goed, toch een sesshin dus. En een keihard kwartje werd het!

Dag 1

Na de bus- en bootreis werden de laatste woorden gesproken. Voornamelijk door Rients wel te verstaan. Wat regels (niet te veel, want het was vooral learning by copying). Wat kennismakingen (wie is wie, wie doet wat; ik vergat het meteen). En een eerste inleiding op het thema van deze week: ruimte in relatie met jezelf, n.a.v. het boek Sferen van Peter Sloterdijk. Opruimen en uitmesten van de ziel, zodat er ruimte ontstaat en je met een meer open blik naar de wereld kunt kijken.

Een inleidende oefening: doe alsof je een zeepbel tussen je handen houdt. Ben je in staat de energie te voelen van de denkbeeldige bel. En, zijn we in staat om samen deze week een gezamenlijke bel te vormen en de energie te laten toenemen en de bel groter te laten worden? Het zou mij benieuwen, maar het beeld van zeepbellen met hun lichtheid, kleuren en glans stond me wel aan. Maar wat te doen met het beeld van de bellen die vroeg of laat onherroepelijk uit elkaar spatten?

Eerst maar eens proberen me te houden aan de simpelste afspraken tijdens de sesshin: niet spreken en geen oogcontact. Daarover later meer.

Zazen

Op naar de dagelijkse kwelling van zazen, want dat was het al snel voor mij. Mediteer ik inmiddels thuis zonder moeite 1 á 2 x 20 per dag; hier werd het al op dag 2 een ware opgave. Op de pijn in knieën, rug, nek en schouders was ik voorbereid. Maar wat was dit?! Pijn in mijn buik!

Dezelfde pijn als waar ik me twee volledige zwangerschappen het hoofd over heb gebroken. Waar kwam die pijn vandaan? Vraag was vooral waarom voel ik ‘m weer?

De pijn nam me de eerste dagen zo in beslag dat er geen ruimte was voor welk filosofisch inzicht dan ook, laat staan die prachtige bubbels om weg te werken tot puntjes… Of toch?

Dit was wel weer interessant: zodra de enorme klankschaal klonk (wat hield ik van die man die steeds na 25 minuten dat prachtige verlossende geluid liet klinken) was de pijn weg. En zodra we na kinhin weer gingen zitten, was ie er weer. Wat was het toch? In de knoop geraakte darmen? Stress? Te veel gegeten? Weer zwanger? Acute aanstelleritis? Ik kon alleen maar daar aan denken.

Totdat tijdens de teisho iemand zei: verwerken doe je in je darmen. Natuurlijk! En toen ging het stromen. Het ene inzicht na het andere. Allerlei situaties waarin ik wel buikpijn had borrelden naar boven. Ik schreef mijn pen leeg en mijn schrift vol.

The story of my life kwam voorbij: angst! Angst de controle te verliezen. Controle? Welke controle? Had je die dan? Pfft, dat scheelt. Als je geen controle hebt, hoef je ook niet bang te zijn ‘m te verliezen.

Conclusie? Loslaten…en daar ging de eerste zeepbel.

Teisho

Tja, het boek van Peter Sloterdijk. Veel te hoog gegrepen voor een filosofisch niet zo onderlegd persoon als ik. Onbegrijpelijke citaten tijdens de teisho, die met de toevoegingen van Rients toch betekenis en inhoud kregen en zodoende stof tot nadenken gaven. “Proef de woorden, kauw er op, denk er aan, spreek er over. Dan krijgen ze betekenis en blijken meer betekenis te hebben dan je eerst dacht.” En soms was het niet alleen meer, maar ook iets anders dan ik dacht. Het switchen, het loskomen van vaste denkbeelden; dan is leren genieten. Weer een paar zeepbellen.

Regels en rituelen

Het lijkt zo simpel: gewoon zitten, gewoon schrijven, gewoon eten, gewoon lopen, gewoon thee / koffie drinken, gewoon sutra’s reciteren, gewoon de zendo schoonmaken, gewoon hardlopen. En dat alles zonder spreken, zonder oogcontact. Het leek ook zo heerlijk om dat allemaal te doen zonder rekening te hoeven houden met wat je zou zeggen, hoe je zou kijken, welke houding je zou aannemen.
Leek, want het bleek bijna het moeilijkste van alles. Voor buitenstaanders lijkt het spartaans, zoveel regels en rituelen. Maar wat een mooie kans om te oefenen en je bewust te worden van al je gedachtekronkels, bubbels, verwarring, verwachtingen, ego en wat al niet meer. En wat een spanning riep het bij me op. Hoe harder ik probeerde niet spreken, hoe meer behoefte ik er aan kreeg. Hoe harder ik probeerde af te stemmen met mijn tafelgenoten, hoe meer miscommunicaties er ontstonden. Hoe harder ik probeerde geen geluid te maken bij het opruimen van het bestek, hoe meer messen uit mijn handen gleden. Hoe harder ik probeerde de toonhoogte van de sutra te volgen, hoe heser mijn stem werd. Hoe harder ik probeerde niet-te-doen, hoe meer ik deed. Steeds als ik even op mijn eigen kamer was, was ik blij dat ik daar uit mij rol kon vallen.

Maar al snel herinnerde ik me het “learning by copying”. En ik had een prachtig voorbeeld gespot! Wat bewoog ze ontspannen en natuurlijk. En wat voelde het goed om de ontspanning te voelen als ik haar imiteerde.

Zelfs op mijn eigen kamer kreeg ik de neiging alles gestroomlijnd, doelgericht, zonder ruis, efficiënt en mindful te doen. Zou het dan toch kloppen; het advies van een zenmeester dat ik ergens ooit las: gedraag je in gezelschap zoals je doet als je alleen bent, gedraag je als je alleen bent alsof je in gezelschap verkeert.

Maar wat nog het meest indruk maakte was dat ik na een paar dagen kon genieten van de eenheid die in de simpele routines in de groep ontstond. Ergens die week werd gezegd: conformeren aan de regels is nodig om te kunnen dansen. En wat werd er gedanst! Tijdens de gewone dagelijkse handelingen. Voortdurend hele reeksen prachtige zeepbellen.

Buurvrouwen

Eenheid voelen in een groep van 80 mensen. Tot mijn verbazing was het mogelijk. Met dank aan de regels en rituelen (en natuurlijk de muziek tijdens de sutra’s).

Maar voor mij vooral ook dank aan:

Mijn buurvrouw thuis voor het leggen van het verband tussen verwerken en buikpijn.

Mijn buurvrouw in de zendo voor het samen afzien.

Mijn buurvrouw aan tafel; mijn ontspannen voorbeeld.

Ik zou ze eigenlijk een potje bellenblaas moeten sturen.

Zeepbellen

De pijn bleef, maar stond niet meer op de voorgrond. Nu waren er de zeepbellen; toen ze eenmaal ontstonden, waren ze prachtig.

Je creëert ze, de energie wordt vastgehouden, ze worden groter, zweven weg. En dan? Pats uit elkaar? Ja!

En de energie gaat op in de grote ruimte. En je creëert weer nieuwe bellen; en weer, en weer, en weer.

Carolien

Advertenties


4 Responses to “Sesshinverslag: Een keihard kwartje”

  1. Wat een prachtig en herkenbaar verhaal. Zo bruikbaar om te vertellen aan anderen wat er zoal gebeurt tijdens een sesshin. Ik was een van de mannen die op de klankschaal sloeg

  2. Hallo Carolien,
    We zaten samen in de bus heen en je vertelde toen hoe je tijd had weten te maken voor deze sesshin. Prachtig om te horen hoe de kwartjes zijn gevallen! Wat mooi hoe ieder, binnen dezelfde structuur/hetzelfde programma, toch zijn/haar eigen lessen leert.
    hartelijke groeten,
    Hanneke

  3. 3 angela

    Carolien,

    Prachtig verhaal om te lezen.
    En het maakt me blij, dat ik een van die buurvrouwen mocht zijn.
    Fijn dat het zo werkt, dat je een voorbeeld kan zijn in de stilte.

    En hoezo word jij geen zenleraar??

    Angela

  4. 4 Heidy

    Mijn complimenten voor je geweldige verslag, Carolien! Inspirerend om te lezen hoe jij woorden hebt kunnen geven aan alle zeepbellen….
    Heidy


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: